De Dienst Terugkeer & Vertrek beschikt over gedetailleerde informatie omtrent de (on)mogelijkheden van terugkeer (zelfstandig of gedwongen) van vreemdelingen naar hun land van herkomst. Per land zijn gegevens beschikbaar over de te volgen procedures en de mate van medewerking van diplomatieke vertegenwoordigingen (ambassades, consulaten).

Op basis van deze informatie kan in sommige gevallen worden geconcludeerd dat het vreemdelingen door gebrek aan medewerking van de autoriteiten van hun land van herkomst onmogelijk wordt gemaakt hun terugkeer te realiseren. Desondanks handhaaft de Nederlandse regering het standpunt dat 'alle landen meewerken', met als consequentie dat vreemdelingen die er niet in slagen binnen de vertrektermijn van 28 dagen (in sommige gevallen 12 weken) hun papieren te regelen, uit de voorzieningen op straat worden gezet of zelfs in vreemdelingenbewaring worden genomen. 

Het uit de opvang zetten van afgewezen asielzoekers die meewerken aan hun vertrek is in strijd met de motie van Klaas de Vries (19 april 2005) die door de meerderheid van de Kamer is aangenomen maar die alle achtereenvolgende bewindslieden tot op vandaag hebben geweigerd uit te voeren.

Vreemdelingenbewaring mag alleen worden toegepast als er 'zicht op uitzetting' bestaat, en is dus zinloos en onrechtmatig als op voorhand duidelijk is dat de autoriteiten geen medewerking aan uitzetting gaan verlenen. Het is een zeer kwalijke zaak wanneer de onafhankelijke rechter, die de rechtmatigheid van vreemdelingenbewaring moet toetsen aan het criterium 'zicht op uitzetting', de bij de overheid beschikbare informatie wordt onthouden.

Daarom heeft INLIA middels een WOB-verzoek de zogenaamde 'landgebonden vertrekinformatie' opgevraagd. Meer informatie over de voorgeschiedenis vindt u in het nieuwsbericht van 03-06-11: Ontmaskerd: rijksoverheid weet van niet-meewerkende ambassades.

Hieronder vindt u links naar de informatie over ruim 40 van de meest voorkomende landen van herkomst. In deze stukken is gedetailleerd per land te vinden welke procedures moeten worden gevolgd om medewerking van de autoriteiten te verkrijgen voor het terugsturen van afgewezen asielzoekers en andere vreemdelingen. Het gaat daarbij o.a. om de werkwijze met betrekking tot het aanvragen van een reisdocument of 'laissez passer' (LP), het presenteren in persoon bij een ambassade, eventuele overname-afspraken in het kader van het Accoord van Dublin, het gebruik van een EU-staat etc.

(Toelichting: een 'laissez passer' of LP is een eenmalig te gebruiken reisdocument dat dient ter vervanging van een paspoort en dat wordt afgegeven door de autoriteiten van het land van herkomst. Een 'EU-staat' is een door Nederland afgegeven document, dat soms wordt gebruikt als er geen LP beschikbaar is. Een EU-staat is géén officieel identiteitsdocument en wordt door de meeste staten in de wereld dan ook niet erkend.)

Heeft u belangstelling voor terugkeerinformatie van een land dat niet in dit rijtje staat, neemt u dan contact op met ons bureau (zie contact met INLIA).


Afghanistan
Algerije
Angola
Armenië
Azerbeidzjan
Bangladesh
Benin
Burundi
China
Democratische Republiek Congo
Egypte
Eritrea
Ethiopië
Georgië
Guinee
Irak
Iran
Israël
Ivoorkust
Jordanië
Kameroen
Kirgizië
Kosovo
Libanon
Liberia
Libië
Mauritanië
Mongolië
Myanmar
Niger
Nigeria
Oekraïne
Pakistan
Palestijnse Algemene Delegatie
Russische Federatie
Sierra Leone
Soedan
Somalië
Sri Lanka
Syrië
Tadzjikistan
Turkije
Vietnam